Afscheid nemen bestaat niet

Dit is hem dan, mijn laatste blog! Het zal vast cliché zijn, maar ik type dit met een erg dubbel gevoel. Na zo’n lange tijd werkzaam, wonend en levend te zijn geweest in Sri Lanka en Home of Hope hecht je je toch aan het land, de mensen en de cultuur. Nu is het weer tijd om terug te keren naar het ‘gewone’ leven in Nederland. Aan de ene kant kijk ik uit naar dit ‘gewone’ leven waarin ik al mijn vrienden en familie weer om me heen heb en ik alles weer kan oppakken waar ik voor vertrek mee gestopt ben. Maar aan de andere kant ga ik het ‘anders gewone’ leven van hier ontzettend missen. De vriendelijke bevolking, het smaakvolle eten, de ’No worries’ mentaliteit, de warme (soms veeeel te warme) zon, de prachtige natuur, het contact met ouders en kinderen, het werk,  de collega’s, alle dieren die altijd om je heen zijn (Ja, zelfs de kikkers, spinnen en kakkerlakke) het leven per dag, het reizen, het ontmoeten van nieuwe mensen, het niet weten wanneer er een bus komt, de o zo heldere nachten met miljoenen sterren, het lopen op blote voeten, de zee, het strand, de natuurgeluiden, de stiltes van een dorp en de druktes van de steden, het onderhandelen, het delen zonder iets terug te willen en de werkende chaos. Voordat ik verder ga met deze ode aan Sri Lanka zal ik eerst nog even een update geven van afgelopen weken.

Na het schrijven van mijn laatste blog kwamen mijn vriendinnen Hester en Lieke me opzoeken en hebben we samen 10 dagen rondgereisd. Wat was het een super leuk moment om ze weer te zien! We begonnen de reis in Nuwara elyia, waar het ontzettend koud was. Voor Hester en Lieke geen verschil met Nederland. Omdat er net  overstromingen waren geweest en het regenseizoen van start was gegaan was onze enige zorg het weer. De eerste activiteit begon dan ook met regen, maar gelukkig stopte dit snel en vanaf dat moment hebben we geen regen meer gehad tot de laatste dag! We hebben de eerste 3 dagen doorgebracht in de bergen van Sri Lanka, wandelingen, prachtige treinreis en een lekker fris klimaat. Hierna zijn we doorgegaan naar Yala national park waar we hoopten luipaarden en beren te zien, want hier staan ze om bekend. Na een korte nacht slapen op een vies bed voor maar €4 werden we veel te vroeg (05:00) opgehaald door de safari jeep. We deelden de jeep met een Frans stel die al lang aan het reizen waren en ons veel tips hebben gegeven mochten we nog verder willen reizen. Tijdens de tour kwamen we onverwachts een olifant tegen op ons pad. Olifanten zien er erg lief en onschuldig uit, maar wanneer ze boos zijn kan dit levensbedreigend zijn. En liet nou net deze olifant de kant op te lopen waar wij met de jeep stilstonden. De chauffeur commandeerde ons doodstil te zijn en geen onverwachte bewegingen te maken. De olifant liep eng dichtbij langs onze jeep en we konden hem bijna horen ademen. Gelukkig gunde hij ons nog wat levensjaren dus we konden de tocht vervolgen. We hebben veel tropische vogels, buffels, krokodillen, herten en olifanten gezien maar helaas geen luipaarden en beren. Achteraf hoorde ik dat ‘S middags een betere tijd was om te gaan omdat de kans dan groter was ze te zien..hebben wij weer. Na dit avontuur zijn we doorgereisd naar de zuidkust waar we de rest van de dagen hebben doorgebracht. De eerste stop was op een surfspot waar we de hele dag gesurft hebben. Dit met verbrandingen en pijnlijke plekken als gevolg, maar dat heb ik er voor over! We zaten daar in een super leuk hostel wat ons deed besluiten nog een nacht te boeken. Er werkten veel reizigers die overdag lekker konden surfen en chillen en daar ‘S avonds in de bediening of achter te bar werkten. Dit klonk erg verleidelijk en wellicht kom ik er ooit terug om er ook een zomer te werken.  de volgende bestemming was een ander strand waar we wilden fietsen. Aangekomen hebben we een uur gezocht naar een fietsverhuur maar de enige verhuurden die er was had zijn fietsen al verhuurd, pech. We liepen een lokaal mannetje tegen het lijf die ons wel een duik cursus kon aanbieden i.p.v. een fiets voor een goedkope prijs. Aangezien we alle 3 ontzettend graag wilden duiken was dit de kans. We werden naar een duikschool gebracht waar we na wat onderhandelen voor een relatief goedkope prijs 2 uur mochten duiken. Eerst in het zwembad en daarna in open zee. Wat was dit gaaf om te doen! Ik had al eens gedoken in een duiktoren,maar ja dat is geen zee en heeft ook geen echte vissen! Het water was niet erg helder maar we hebben prachtige vissen gezien. We waren alleen al trots dat we het hadden overleefd met al die apparatuur om ons heen en regels die je moet volgen. Na het duiken hebben we de middag doorgebracht op het prachtige strand. Die avond wilden we verder reizen naar onze volgende bestemming maar we wilden eerst wat eten op dit strand. We kwamen uit bij een lokaal tentje waar ze Sri Lankaans buffet hadden, hier waren we al lang naar opzoek dus we besloten hier te gaan eten. De man die er werkte had ons toevallig die ochtend naar de duikschool gebracht, alleen was hij dit keer was luidruchtiger. Dronken kun je wel zeggen. Tijdens het eten hoorden we zijn vrouw huilen op de achtergrond. Ze kwam bij ons met tranen en we vroegen haar wat er was. Ze legde uit dat haar man vaak dronken was en dan agressief werd. Ze was bang en wist niet goed wat ze moest doen. Dit deed een groot appèl op onze behoefte te willen helpen en hebben een lang en goed gesprek met haar gehad. Haar man kwam later huilend bij ons aan tafel en bood zijn excuses wel 100 keer aan voor zijn dronkenschap. Ook hem probeerden we te overtuigen te stoppen met drinken maar dit had weinig zin gezien zijn toestand. Het raakte me erg te zien hoe bang en verdrietig deze vrouw was en ik wilde haar graag redden uit de situatie maar ik wist ook dat dit niet kon. Met een raar gevoel zijn we vertrokken. Die avond kwamen we aan in Galle, een plaats waar ooit Nederlanders hebben gezeten. Dit is te zien aan het fort en de gebouwen. Een prachtige stad. We hebben er genoten van de mooiste zonsondergang die ik in Sri Lanka heb gezien. Na Galle zijn we doorgereisd naar Hikkaduwa, een strandplaats. Hier hebben we wel een fietsverhuur gevonden dus zijn op de fiets (lees roest op wielen)  de plek gaan verkennen. We zijn naar het Tsunami museum gefietst, want deze plek was erg geraakt door de Tsunami. Er hingen allemaal foto’s van verwoeste huizen, dode mensen en verdrietige mensen. Ik kon een traan niet onderdrukken.  De eigenaresse van het museum vertelde hoe ze de Tsunami had meegemaakt en wie ze allemaal verloren had. Weer voelde ik de drang te helpen maar het enige wat we konden doen was een donatie geven. We zijn met een gek gevoel weer op de fiets gestapt. Maar doordat de zadels als steen aanvoelen besloten we de fietsen terug te brengen om onze derrières wat rust te geven. Na een rustige middag bijkomen van alle indrukken zijn we weer vetrokken met de bus op weg naar de laatste strandplaats Bentota. Hier aangekomen was het al laat en we hadden nog niet gegeten. Iemand vertelde ons waar we heen moesten voor restaurants dus we liepen vol overtuiging zijn richting op. Na een halfuur lopen kwamen we uit bij een mega luxe hotel wat nogal boven ons budget ging. We vroegen waar de rest van de restaurants waren en het personeel begon hard te lachen. We zijn blijkbaar de verkeerde kant op gelopen richting middle of nowhere. Een aardige man wilde na uiteraard weer wat onderhandelen ons voor een goedkoop prijsje met de tuk tuk naar het drukke deel brengen. Gelukkig waren de restaurants nog open en we hebben heerlijk gegeten. De volgende dag wilden we het strand bewonderen maar helaas was het slecht weer en was het ook nog off-season dus niks te beleven. Het water stond zo hoog dat het strand compleet onder water stond. Na wat rondlopen en een ontbijtje besloten we door te reizen naar Colombo, onze eindbestemming! Wat een mega drukke stad zeg. Ik stond even 5 minuten alleen en werd meteen ten huwelijk gevraagd. De mannen hier in Sri Lanka zijn laat maar zeggen niet zo subtiel. Rustig shoppen konden we vergeten want om de seconden werden we belaagd met verkopers die ons in de winkels probeerden te krijgen en alle mooie spullen die ze hadden te verkopen. Werkelijk alles dat leeft loopt daar over straat en je krijgt een overdosis aan prikkels. We hebben hard gelachen om alle belevenissen daar. Helaas was het die avond de laatste avond met zijn 3en want Lieke moest terug naar NL. We hebben onze laatste avond afgesloten in een leuk restaurant met mega lekker eten, hamburgers en patat!! EINDELIJK! De volgende ochtend heb ik Hester uitgezwaaid en was ik weer alleen. De vakantie is ontzettend snel voorbij gegaan en ik weet zeker dat ik lang niet alles heb vertelt maar dat kan ik jullie ook niet aandoen. Het was in ieder geval geweldig! Ik keerde weer terug naar Home of Hope waar de laatste werkweek van Anna en mij inging. We hebbend deze week afscheid genomen van alle cliënten. Wat is dit gek zeg. Na zo lang en intensief met ze werken weet je dat je ze waarschijnlijk nooit meer zal zien. De ouders waren ontzettend dankbaar en lief en we hebben allemaal leuke cadeautjes gekregen. Anna en ik hebben aan alle cliënten en kinderen van Home of Hope een armbandje gegeven. De werkweek ging snel voorbij en ons laatste weekend samen stond voor de deur. We waren er vrij snel uit waar we ons laatste weekend wilden doorbrengen; Arugam Bay. De plek waar ik mijn verjaardag heb gevierd en een geweldige tijd heb gehad. Anna had connecties van een andere keer in Arugam Bay dus we konden gratis slapen in een super mooie kamer. De eerste dag hebben we gesurft,maar na een half uur brak ik een vin door de rotsen en kon ik hier voor betalen. Zonde geld! We hebben de dag verder doorgebracht met relaxen op het strand en zwemmen in de zee. Die avond was er een feestje waar we met gratis vervoer naartoe konden. De locatie was prachtig; aan zee onder de heldere sterrenhemel. Er waren niet veel mensen maar alsnog erg gezellig! Omdat we nogal vroeg thuiskwamen werden we de volgende dag pas wakker om 12:30..oops! Snel ontbijten, of eigenlijk lunchen, en op naar het strand. Het was niet heel zonnig maar dit was niet erg want hierdoor ook niet zo warm. De golven waren erg hoog dus we hebben ons zeer vermaakt in de zee. Die avond was er weer een feestje, op dezelfde plek als waar ik 2 maanden geleden mijn verjaardag had. Het was zo leuk om dezelfde mensen weer tegen te komen! Hier hebben we onze laatste avond in Arugam Bay afgesloten en moesten helaas de volgende ochtend vroeg weer terug. Die dag bestond uit de hele dag in de bus zitten en toen we eindelijk terug waren hebben we nog de laatste inkopen gedaan. Zelfs de mensen van de kraampjes kennen ons nu en hebben we afscheid van moeten nemen. Gisteren was onze laatste werkdag en die avond hebben we voor het laatst gegeten bij ons favoriete eetplekje hier dichtbij. Ze hebben onze lievelings Sri Lankaanse gerechten gemaakt en hier hebben we dan ook erg van genoten. En nu zit ik hier op mijn allerlaatste dag.. . alles opruimen, schoonmaken en de geuren en kleuren nog even goed in mij opnemen. Sri Lanka bedankt, je hebt een plekje in mijn hart!